My feelings

 ખબર નહોતી કે હવે જીંદગી સાથે ફરી મુલાકાત થશે... આજે આજ કાલ કરતાં 5 વર્ષ વીતી ગ્યાં હતા છતાં પણ એ ઓળખી ગય... તું  અહીંયા. .. મેં કહ્યું હા... બસ ફરવા... એને ઇન્ટ્રોડક્શન આપતા કીધું મારા હસબન્ડ છે... નિતીન... મે કહ્યું હાઇ... એમણે કીધું હાઇ... તમે લોકો વાતો કરો હું આવું છું કેન્ટીન પરથી નાસ્તો લેતાં આવું. .. શિતલે કહ્યું હા... પછી એ નીકળી ગ્યાં. .. શિતલ કહ્યું યાર કય દુનિયા મા છે તુ ... નય કોલ નય કોઇ જોડે કોન્ટેક્ટ... અને આ શુ છે...??? વાળ અને દાઢી બીલકુલ બદલાઇ ગ્યો છે તું. .. મે કહ્યું ના યાર એવુ નથી બસ ફરું છુ તો ટાઇમ નથી હોતો કે નવીન મા શું ચાલે લાઇફ મા બધું બરાબર ને...??? એને કહ્યું હા... તું કે... તારે કેવું ચાલે...??? મે કહ્યું બસ મજા... તને ખબર આશિષ ને અંકિતા ના મેરજ થય ગ્યાં તું કેમ નહોતો આવ્યો...??? મે કહ્યું હુ બહાર હતો તો આવી નહોતો શક્યો. .. અને હા મને અંકિતા એ કહ્યું હતું  તુ મને લાઇક કરતો... એને એના દબાતા અવાજ મા કહ્યું. .. મે કહ્યું હા ... પણ આપણું રીલેશન ખરાબ ના થાય એટલે મે ના કહ્યું. .. તો એને કહ્યું હું પણ તને લાઇક કરતી અને મને ખબર તુ વેલેન્ટાઈન ડે ના દિવસ...

 મે હસ્તા ની સાથે જ કહ્યું હા ચોક્કસ. .. ખબર નય મારા હાથ મા રહેલું એ ગુલાબ ક્યારે કચડાઈ ગ્યું. .. ઘણું બધું વિચારેલું આજે સપનું બની ને તુટી ગ્યુ તુ... હા હાથમાં જેમ ગુલાબ કચડાયુ એમજ જાણે જીંદગી કચડાતી હોય એવુ લાગ્યું. .. મે કાર્ડને મારા બેગ મા મુક્યું. .. અને નીકળી ગ્યો ઘર તરફ... આજે ઘરની બવ યાદ આવતી... પણ ત્યાં પણ ચૈન નહોતું પડતું. .. થોડાક સમય ફોન બંધ વાત બંધ ... જાણે જીંદગી મા કાંઇ વધ્યું જ ના હોય એમ લાગતું. .. બસ પછી તો શુ... એક જ ઉપાય હતો કુદરત નો ખોળો... હા ... એ એકજ એવી વસ્તુ છે જે તુટેલા ને સાચવી શકે... જ્યાં દુનિયા થી અલગ થયેલા લોકો હોય એ અંતે ત્યાં જ જતા હોય છે... હુ પણ નીકળી ગ્યો... પણ આજે પણ એજ વસ્તુ બનતી આંખો ખુલતાં જ એ ચહેરો યાદ આવતો... રાત્રે રડતાં ની સાથે એ આખો ક્યારે મીંચાઈ જતી એનો ખ્યાલ જ ના રહેતો... બસ હવે તો આ જાણે રોજની એક ક્રીયા બની ગય હતીં. .. હા ... રોજે ઢળતા સુરજ ને જોઇને એવુ લાગતું જાણે જીંદગી ઢળતી હોય... પણ હા એને યાદ કરું તો આજે પણ એ પક્ષીઓ નો અવાજ એવોજ લાગતો ખીલતી વસંત અને એ ફુલ જાણે એ મારી નજીક હોય એનો અહેસાસ આપતા ... અને હું  બસ એ કુદરત ની એ મોમે...

 મને કહ્યું કેવો મસ્ત નજારો છે કાં... પણ મારું ધ્યાન નહોતું. .. એને મને એક બે વાર પુછ્યું. .. પછી ખભે હાથ દયને હલાવતાં પુછ્યું... ઓઇ ... ક્યા ખોવાઇ ગ્યો...??? મે કીધું કાંઇ નય બસ જોતો હતો... તેને કહ્યું કેવું મસ્ત છે આ વાતાવરણ કાં... હા યાર... મન કરે છે અહીંયા જ રહી જઇએ. .. મે એની સામું જોતાં મનમાં વિચાર્યું. .. હા જો તું સાથે હોય તો આખીયે જીંદગી હું અહીંયા જ રહેવા માંગુ છુ... કલાક બે કલાક જેવો સમય અમે ત્યાં બેઠાં. .. પછી આગળ ફરવાનું હતું  તો નીકળ્યા ... ઘણું બધું ફર્યાં ખરીદી કરી... અમે લોકો 3 દિવસ જોડે રહ્યા હર્યા ફર્યા  પણ હા બવ મજા કરી એ સમય... તે સમય બવ જ મસ્ત હતો પણ હાં... હજું અમારા ટી.વાય નુ છેલ્લુ સેમ બાકી હતું. .. અને હવે બધાં એકબીજાંને એવી રીતે ઓળખતા થય ગ્યાં હતાં જાણે એક ફેમીલી હોય અમારું. .. આજે પણ યાદ છે એ દિવસો જ્યાં તોફાન મસ્તી અને બસ મજા જ હતીં. .. ફસ્ટ બેન્ચર ને હેરાન કરવાનાં અને અલગ અલગ અવાજ. .. બ્રેક મા મોડાં આવવાનું અને સર નુ ખીજવવાં નુ... આવી અમુક વાતો ક્યારેય નથી ભુલાતી મન કરે છે ક્યારેક ચાલો પાછાં એ સમય મા વય જઇએ. .. હા ટી.વાય નુ છેલ્લુ સેમ એટલે ટે...

 હા એનુ નામ અંકિતા હતું. .. એ શિતલ ની ફ્રેન્ડ હતીં. .. હાં... હુ એક વાત કેવાનુ ભુલી ગુયો... તે લોકો નુ પાંચ જણ નુ ગ્રુપ હતુ... શિતલ,અંકિતા,જાનકી,ભુમિ અને કાજલ... જોકે બધા જોડે આવતા એક રુટ ના અલગ અલગ ગામ માંથી આવતા એટલે એક બસ મા આવતા... શિતલે મને કીધું એ લોકોનું સેટીંગ છે... તને નથી ખબર...??? મે કીધું નહીતો મને તો આજે ખબર પડી તે કીધું ત્યારે. .. એ હસવા લાગી અને કીધું યાર... એ લોકો એફ.વાય ના એન્ડ થી જોડે છે... તને વાત નહોતી કરી આશિષે...??? મે માથું હલાવતાં  ના મા જવાબ આપ્યો... પછી  બ્રેક પુરો થ્યો અમે લોકો ક્લાસમાં પહોંચ્યા. .. મે જાણે એવો બીહેવ કર્યો જાણે મને કાંઇ ખબર જ ના હોય... પણ ...હા... આશિષે મને સામેથી કહ્યું. .. યાર ...હુ તને કહેવાનો જ હતો... હા કદાચ એને ખ્યાલ હતો કે મે એમને જોયેલા... પછી તરત એને કહ્યું. .. યાર હું વિચારતો કે થોડો ટાઇમ જવા દવ થોડુ જુનુ થાય પછી તારુ શિતલ ને પુછાવી જોઇશ... મે હસ્તાની સાથે જ થેન્ક યુ કહ્યું. .. એની લવ સ્ટોરી બહુજ જોરદાર ચાલતી... બંન્ને બહુજ ખુશ હતા...  હવે તો આશિષ પણ એની જોડે રીક્શા મા જવા લાગ્યો હતો... હુ પણ શિતલ ના જ વિચારો મા દ...

મે મારી બાઇક ધીમી પાડી જેથી શિતલ ને એવું ના લાગે કે આ કોઈ પ્લાનીંગ છે... પણ હા આના વીશે મને જરાય ખબર ન્હોતી. .. યાર... સાચ્ચે જ આ દોસ્તો બવ અજીબ હોય છે આજે પણ નાની નાની વાત મા યાદ આવી જાય છે... હું આજે પણ એ બધાં ને મીસ કરું છું. .. અને એ બધીજ મેમરીઝ જે ખબર છે મને કયારેય મારી લાઇફ મા પાછી નથી આવવાની... અમે લોકો બસ ધીમે ધીમે બાઇક ચલાવતાં કોલેજ પહોંચ્યા ત્યાં મને કહ્યું શિતલે... જોતો પેલો આશીષ તો કોલેજ આવી ગ્યો છે... સારુ તે વેઇટ ના કર્યો નયતર તુ ત્યાં જ ઉભો રહેત.. . એટલું કહેતા ની સાથે જ તે હસવા લાગી... મે પણ ક્હયું હા યાર... રે થોડી વાર હું એને મળતો આવું... પછી એ એના ગ્રુપ જોડે પોતાના કામમા લાગી ગઈ... મે આશિષ ને પુછ્યું કે કેમ તુ રિક્શા મા આવ્યો... તો એને હસ્તા ની સાથે જ કહ્યુ કે હું જોતો... તમે બેય ઉભા હતા અને વાતો કરતા અને એની પાસે ઘણાં બેગ હતાં. .. જેથી મને લાગ્યું કે તારે આજે બાઇક પર વાતો થશે એટલે હું રીક્શા મા આવ્યો... મે થેન્ક યુ કહેતા ની સાથે જ એના ખભા પર હાથ મુક્યો... સમય પણ ઘણો સાથ આપતો... પણ જ્યારે સપનાં હકીકત બને ત્યારે કાંઈક અલગ જ ફીલીંગ હોય છે... યાર... હવે તો ધીમે ધીમે વાત...

 સમય અને મુશ્કેલીઓ ઘણી બધી જીંદગી ઓને વેરવિખેર કરી નાખે છે... પ્રોબ્લેમસ અને ડીપ્રેશન ઘણા બધાં ડીસીઝન લેવા મજબુર કરી નાખે છે... જીંદગી એવી ગુંચવાણી હતી કે એમા ઘણી બધી ગાંઠો પડી ગય હતી જે કોઇ પણ સંજોગોમાં છુટે એમ નહોતી છતાં આજે મે મારા ખભા પરથી દુપટ્ટો ઉતારીને નવી ગાંઠો વાળી હતી... હા જીંદગી હવે અજીબ લાગતી... પણ એક વીચાર આવ્યો કે હુ જતાં જતાં સ્યુસાઇડ નોટ લખુ... મારા ધ્રુજતા હાથે મે પ્રીન્ટર માંથી પેઇઝ કાઢ્યું. .. અને પેન લીધી અને ઉપર હેડીંગ માર્યું. .. સ્યુસાઇડ નોટ... અને લખવાની શરુઆત કરી  જોકે હતા તો અમારા લવ મેરેજ પણ કહેવાય ને મીસ અન્ડરસ્ટેનડીંગ ઘણું બધું દુર કરી નાખે છે... મને અચાનક વીચાર આવ્યો... લાય એને જોય લવ એકવાર. .. હા મારી ડોટર ... 9 વર્ષ ની હતી... હુ એને ડીસ્ટર્બ કરવા નહોતી માંગતી... એટલે હળવેકથી રૂમનો દરવાજો ખોલ્યો. .. એ ચેર પર બેઠી બેઠી ટેબલ પર રાખેલી બુકમાં કાંઇક લખતી... મે હળવેકથી નજીક જઇને પુછ્યું... બેટા એલા કેમ હજું જાગે છે... સુઇ જા હવે... કાલે વહેલા સ્કૂલે જવા નુ છે... તો એના ચહેરા પર એક સ્મિત હતું... આંખોમાં ઘણા સપનાંઓ જે એને ખુલ્લી આંખે જોયેલા... હાં કદાચ...

 પણ આ વખતે મને નય આશિષ ને બોલાવ્યો. .. એ એકજેટ મારી જમણી બાજુ ઉભી હતી... 100 ₹ ની નોટ લંબાવતા એણે પુછ્યું આશિષ ને છુટ્ટા હશે...100 ના હા કહેતા ની સાથે જ આશિષે ખીચ્ચા મા હાથ નાખ્યો... મે મારા ડાબા હાથ થી તેના ડાબ પગ પર ચીટકી ભરતાં ની સાથે જ એ બોલ્યો... મારી પાસે તો 60 ₹ જ છે... તો મે કીધું એક જ મીનીટ મારી પાસે હશે... મે પાકીટ માથી પૈસા કાઢ્યા... 50₹ ની એક અને 20₹ ત્રણ નોટો... મે એ બહાને નોટો આપી કે એક વધારે ના દસ રુપિયા માટે ફરી મુલાકાત થશે... પણ ના એમા  હું ખોટો હતો કેમ...કે... એણે રીક્શા વાળા ને પૈસા આપીને વધેલાં મને પાછા આપ્યા અને એક થેન્ક યુ... સાથે ની સ્માઇલ. .. હું  એની જોડે વાતો કરવાના નવા નવા બહાના બનાવતો... આમાં જ અમારી દોસ્તી થતી ગય અને દીવશો જાણે એમ વીતવા લાગ્યા જાણે કાંઇ ખબર જ નય... હવે તો અમે લોકો નાસ્તો પાર્ટી આવુ બધું કરવા પણ બહાર જતા ફ્રેન્ડ સર્કલ મા... મને યાદ છે એ દીવશ જ્યારે અમારી કોલેજ નુ ફંક્શન હતું... અમે લોકો આગળ ના દીવશે બધી તૈયારીઓકરતા ડેકોરેશન, લાઇટીંગ,અને સાઉન્ડ આ બધુ જે રેડી કરતાં ગ્રુપમાં બવ મજા પડતી... યાર આવા દીવસો ફરીથી ક્યારે આવશે એની રાહ આ...